Tag Archives: udazken koloreak

Iturrarango Lorategi Botanikoa udazken koloretan

Udazken koloretan,
landen lurrinak
zeharkatuz,
hitaz oroit
eta higan nauk.

Zuhaitz biluziaren
gerizpean orpondoa,
orbelaren hilobi,
horiz eta gorriz
dena lokarturik,
dena lokarturik.

Eskuratu hostoa
xume bezain eder,
hain soila bere heriotzean,
zuhaitz guztiaren
bizkortasunez hain betea,
non erortze honen duintasunak
hiri kantatzera naraman.

Berriro zuhaitzari
so natzaiok, kezkaturik ote?…
joate askearen oparotasunean,
betikotasunaren irria zirudik.
irria zirudik.

Gatibu naukan denborak,
bere baitan egositako
ametsetaz isekaz
bailegoan.

Udazken koloretan,
landen lurrinak zeharkatuz,
hitaz oroit eta higan nauk,
hain soil hire heriotzean,
hain xume, adiorik gabeko
partitzean.

Benito Lertxundi

Asteburu honetan, udazken usain eta kolorez goxatzeko aukera paregabea duzue! Gonbidatuak zaudete!

Eta larunbatean Ezkurra, basotik ahora! ekintza berezia informazio +
Advertisements

Iturraran udazken koloretan / Iturraran vestida de otoño

Udazken koloretan, landen lurrinak zeharkatuz, hitaz oroit eta higan nauk.

Zuhaitz biluziaren gerizpean orpondoa, orbelaren hilobi, horiz eta gorriz dena lokarturik.

Eskuratu hostoa xume bezain eder, hain soila bere heriotzean, zuhaitz guztiaren bizkortasunez hain betea, non erortze honen duintasunak hiri kantatzera naraman.

Berriro zuhaitzari so natzaiok, kezkaturik ote?…joate askearen oparotasunean, betikotasunaren irria zirudik.

Gatibu naukan denborak, bere baitan egositako ametsetaz isekaz bailegoan.

Udazken koloretan, landen lurrinak zeharkatuz, hitaz oroit eta higan nauk, hain soil hire heriotzean, hain xume, adiorik gabeko partitzean.


En los colores de otoño, atravesando los perfumes de los campos, evocándote, estoy en ti.

A la sombra del árbol desnudo, amarillenta y rojiza yace la hojarasca; todo duerme.

Recojo una hoja, es tan simple como bella, tan sencilla al morir, parece aún poseer toda la vitalidad del árbol.

Tanta dignidad al caer me impulsa a cantarte.

De nuevo contemplo el árbol; ¿estará preocupado…?, se diría que dibuja la sonrisa de la eternidad, en la bondad de su libre transcurrir;

Y parece burlarse de los sueños cultivados en las entrañas del tiempo que me esclaviza.

En los colores de otoño, atravesando los perfumes de los campos, evocándote, estoy en ti, tan sencillo al morir, tan simple al irte sin un adiós.